Archiwa: Porady « Strona 2 z 24 « Porady psychologiczne - sposoby na lepszą pamięć

Category Porady

Zdrowy sen nocny jest istotną przerwą w aktywności mózgu – i potrzebujesz tej przerwy w celu zachowania dobrej pamięci.

Proces zachowywania informacji trwa, gdy mózg jest w stanie głębokiego snu nazywanego Fazą Szybkich Ruchów Gałek Ocznych (REM). Podczas gdy twoje gałki oczne poruszają się szybko pod bezpiecznie zamkniętymi powiekami, w mózgu zachodzą intensywne procesy przetwarzania informacji. Jeżeli z jakiegokolwiek powodu te procesy zostaną przerwane, informacja, która była przetwarzana w mózgu w tym momencie, zostanie nieodwracalnie stracona, mówi doktor Charles A. Weaver III.

dalej

Jeśli społeczeństwo chce zabezpieczyć przed napaścią grupy wybierane zazwyczaj na kozły ofiarne, to oprócz odwoływania się do zwykłych sankcji, konieczne jest przeciwdziałanie owym nakreślonym wyżej czterem okolicznościom. Zmiany muszą tu być stopniowe Nie można przekreślić cech rasowych, które pozwalają rozpoznać członków pewnej grupy, lecz nawyki związane ze sposobem ubierania się i gestykulacją, które odróżniają niektóre grupy etniczne od innych, mogą ulegać modyfikacji, tak aby zwyczaje grupy mniejszościowej upodobniły się bardziej do zwyczajów grupy dominującej, co pociągnęłoby za sobą zmniejszenie dystansu społecznego.

dalej

Badania nad przebiegiem psychoterapii muszą mieć za punkt wyjścia jakąś teorię, ponieważ inaczej badacz nie wiedziałby, czego poszukiwać. Teoria nie może jednak czynić badań tendencyjnymi. Uczony przyjmuje zmiany, jakie rzeczywiście zachodzą, bez względu na to, czy potwierdzają one, czy też obalają sprawdzaną teorię.

dalej

Skoro inni ludzie stanowią bodźce dla naszego zachowania, musimy określić, w jaki sposób ich postrzegamy. Wzajemne powiązania między ludźmi decydują w znacznym stopniu o aktywności grup, których ci ludzie są członkami. Te powiązania między członkami grupy, decydujące o jej spoistości, zależą od tego, jak ci ludzie postrzegają się wzajemnie i jak postrzegają innych, nie związanych z nimi ludzi. Chociaż od dawna wiedziano, że sposób, w jaki ludzie postrzegają się wzajemnie, ma doniosłe znaczenie (na przykład w zwrązku z uprzedzeniami), dopiero w ostatnim dziesięcioleciu problematyka postrzegania innych osób zaczęła odgrywać pierwszorzędną rolę w psychologii społecznej (Tagiuri i Petrullo, 1958).

dalej

Trudno jest ściśle zdefiniować postawę, ponieważ postawy pokrywają się częściowo z innymi rodzajami gotowości do reagowania w określony sposób. Możemy przyjąć następującą definicję, uwzględniającą pewne aspekty, które staną się jaśniejsze w kontekście opisanych dalej badań. Przez postawę rozumiemy pozytywne lub negatywne ustosunkowanie się do pewnego przedmiotu, pojęcia lub sytuacji, jak również gotowość do reagowania w pewien z góry określony sposób na te {lub związane z nimi) przedmioty, pojęcia lub sytuacje 2. Zarówno ustosunkowanie, jak i gotowość do reagowania posiada emocjonalne, motywacyjne oraz intelektualne aspekty. Mogą one być częściowo nieświadome („Nie lubię cię, doktorze Feli, ale nie potrafię powiedzieć, dlaczego…”).

dalej

Metoda, która stara się uniknąć ograniczeń tradycyjnego poradnictwa, została opracowana przez Rogersa i jego współpracowników (Rogers, 1951: Rogers i Dymond, 1954). Nadał on jej nazwę „poradnictwa skoncentrowanego na pacjencie” (client-centered counseling), która to nazwa sugeruje, że metoda ta jest przeciwieństwem autorytatywnego udzielania porad. Nosi ona nazwę „skoncetrowanej na pacjencie” dla odróżnienia od tradycyjnego poradnictwa, w którym główną postacią był doradca. Celem tej metody jest,, aby to raczej pacjent niż s doradca uzyskał wgląd w swoje problemy i sam powziął odpowiednią decyzję.

dalej

Zwykle zdarza się tak, że pacjent rozpoczyna od raczej ujemnej oceny samego siebie, lecz w trakcie posiedzeń, gdy stawia czoło swym problemom i stara się rozwiązać je własnymi siłami, ocena ta staje się stopniowo coraz bardziej pozytywna. Na przykład, protokół pewnego przypadku zaczyna się od następujących wypowiedzi:

dalej

Pomimo tych trudności w ocenianiu terapii nie jesteśmy całkiem bezradni. Eksperymenty, w których stosowano testy przed terapią i po niej oraz rejestrowano na taśmie przebieg posiedzeń, przeprowadzali głównie terapeuci „skoncentrowani na pacjencie” (Rogers i Dymond, 1954), lecz także, jak to widzieliśmy, terapeuci posługujący się innymi metodami. Jest jeszcze za wcześnie, aby można było określić względną wartość różnych metod.

dalej

Postawy przechodzą w opinie i nie ma między, nimi wyraźnej różnicy: możemy jednakże próbować posłużyć się rozróżnieniem, które zaproponowali Hovland, Janis i Kelley (1953). Postawa, jak była o tym mowa uprzednio (str. 834), wskazuje na ustosunkowanie się czy upodo-

dalej

Inne rozróżnienie, raczej natury praktycznej, można przeprowadzić pomiędzy mierzeniem postaw a mierzeniem opinii: w pomiarach postaw zwykle interesujemy się przede wszystkim jednostką (w jakim punkcie skali przychylnych lub nieprzychylnych postaw można ją umieścić, podczas gdy w pomiarach opinii zwykle zajmujemy się podgrupami (np tą częścią populacji, która najprawdopodobniej będzie głosowała w sprawie obowiązku szkolnego). Różnice te pozostają w pewnym związku z definicjami Hovlanda, Janisa i Kelleya, albowiem badania nad opinią, częściej niż badania nad postawami, dotyczą przewidywanego działania. Rozróżnienie to jest dość interesujące, ponieważ badacze skłonni są interesować się prywatną postawą, lecz pub 1 i c z n ą opinią.

dalej